تبليغاتX
ناقوس
كاغذپاره هايي براي تنهايي آدمي

نامم واژه ای ست بی معنی وپوچ

مرا هیچ اقبالی نیست

آینده ام در بیابانی تاریک فرو رفته است،

خورشید دور است وابرها لنگر انداخته اند

هرچه دارم از دست داده ام،از دست داده ام

از دست داده ام...

 

آه! کجا می توانم بروم وچه می توانم بکنم؟

هیچ چیز جز فکر تو نمی تواند مرا دلگرمی دهد

آن زمان که من التماست کردم که بمانی ،تو تنها خندیدی

از آن زمان که رفته ای ،همچنان گریه می کنم.

تو رفتی ،تو رفتی...

 

در این جهان همیشه آدم احساس تنهایی می کند.

می پندارم آن زمان که به منزلگاه خویش برسم، به مویه خواهم نشست.

گریستن و اندیشیدن تنها کاری ست که خواهم کرد

وخاطرات تو را مرور خواهم کرد

آری ،خاطراتی از تو ،خاطراتی از تو...

از کتاب بلک ساباث

"شب را ورق بزن"

سروده ازی آزبورن

رونی جیمز دیو

ترجمه کارن رشاد

+ نوشته شده در  چهارشنبه بیستم آبان 1388ساعت 18:42  توسط حسین ولی زاده  | 

تنها،

زندگی می کنیم.

در فصل های سرد

پای کوهی

که جای پای ماشین های راه سازی را

روی تنش می شمارد.

کنار دریایی

که آشنایی از شمال

خاطرات سبزمان را

از ساحلش دزدیده است.

میان بازارهایی

که شکل خودمان نیستند.

.............................

تنها،

زندگی می کنیم.

با نان تازه و پنیر

با چایی گرم

با پرواز پرنده ها

بوی خاک باران دیده و

طعم گیلاس؛

+ نوشته شده در  پنجشنبه هفتم آبان 1388ساعت 17:49  توسط حسین ولی زاده  | 

چرا نامش را فاش نمی کنید

هراس دارید

پس از فاش شدن نامش

جمعه در حریق بی پایان بسوزد

چرا شکوفه های گیلاس را بر درختان

شماره نمی کنید

که ما طول و عرض بهار را بدانیم

لختی سرما آمده بود

که اعلام زمستان کند

ما صبور بودیم

اما

شما هم نام واقعی زمستان را بر ما فاش

نکردید

می گریست

از اندوه و از ناامیدی نبود

در هراس بود که پاییز و زمستان سپری شود

اما شما هنوز شهادت به زمستان دهید که این

فصل زمستان است

ما چگونه توانستیم در این همه ناباوری قدم

بزنیم و چاشت کنیم

چشمان و لبخند تو هم دیگر مدد و یار نبود

گمان نیستی بود

و پرنده ای که در سرما می مرد

چه روز بی خبری بود

که فقط ما چای گرم را رها کردیم

سراسیمه به کوچه رفتیم.

احمد رضا احمدی

کتاب چای در غروب جمعه روی میز سرد می شود

نشر ثالث

+ نوشته شده در  شنبه چهارم مهر 1388ساعت 19:1  توسط حسین ولی زاده  |