| تبليغات | X |
 |
 |
|
| كاغذپاره هايي براي تنهايي آدمي |
|
سراسر شبنم است دشت قيراندود ساكت گاهي لرزان ؛ فاصله نگاهت تا مشتي ستاره پرواز شب پره هاست درقطره هاي سرخ ؛ مرگ شمع ها رقص شاخه ها ميلاد مهتاب كوچ ابرها ؛ سراسر نيلوفري است پوست تنت مردابي غريب نغمه كوهستان ؛ دشت ، گم مي شود در چشم هاي تو سكوت گرگ ها لرزش واژه ها ؛
|
|
+ نوشته شده در
جمعه بیست و یکم تیر 1387ساعت 23:17 توسط حسین ولی زاده |
|
|
18تير1378 .... زنان ومردان سوزان هنوز دردناك ترين ترانه هايشان را نخوانده اند. سكوت سرشار است سكوت بي تاب از انتظار چه سرشار است. احمد شاملو |
|
+ نوشته شده در
جمعه بیست و چهارم خرداد 1387ساعت 0:28 توسط حسین ولی زاده |
|
|
ياد چشم هايت كه مي افتم ثانيه ها آه مي كشند، عينك آفتابي ات را بردار بگذار بال هايم خاكستر شوند. با هزار و يك ساعت خاموش در اين تاريك روشن فضا مي ترسم. نگاهم نمي كني... |
|
+ نوشته شده در
جمعه هفدهم خرداد 1387ساعت 0:13 توسط حسین ولی زاده |
|
|
روسری وحشی ات
بوی سیب داشت ترانه های هزارساله از آسمان بارید.
از تن عریان ات شاخه های سرخ رویید دشت پر شد از اجساد موریانه ها.
شب تنبوری بدست داشت هیچ اسکلتی زیر خاک نمی ماند.
از کوچه رد شدیم سبک بودیم ماه هم عاشق تر بود.
|
|
+ نوشته شده در
دوشنبه سی ام اردیبهشت 1387ساعت 19:15 توسط حسین ولی زاده |
|
|
جيب سحر شكافته ز آواي خود خروس مي خواند بر تيزپاي دلكش آواي خود سوار ، سوي نقاط دور مي راند . بر سوي دره ها كه در آغوش كوه ها خواب و خيال روشن صبحند بر سوي هر خراب و هر آباد هر دشت و هر دمن او را صدا بزن ! بسيار شد به خواب اين خفته فلج در انتظار يك روز خوش فرج . پيوندهاي او گشتند سرد از بس كه خواب كرد . از بس كه خواب كرد بيم است كاو نخيزد از رخوت بدن او را صدا بزن ! كوچيد كاروان كه به ده بود مدتي ست در چادر سفيد عروس ايستاده ست با چه طراوتي زير شماله مي گذرد ده ؛ جدار راه چيده شده ست با تن هايي از زنان تن هاي مردها تن هاي برهنه تن ها ژنده پوش آورده شادي همگان را به كار جوش . و يك كمر بزرگ شده ست آشيانه تا قاپد هر آن صداي گريزنده از دهن او را صدا بزن ! آن وقت كاو رسيد چار اسبه از رهش در قلعه كس نديد ، زين رو به گوشه اي رفت و بيارميد . پاي آبله ز راه و تنش كوفته شده گويي خيال زندگي اش از ره دماغ با نا اميدي اي نه بجا روفته شده ، اما كنون كه خسته تن از جنگ تن به تن او را صدا بزن ! گرگي كشيد كلهو از كوه شد به زير مطرود دل پليد بر تخته بست اميد ( هر شكل نابجاي ، نهان در گوشه هاي معركه مي ماند ) تا ديد كاو خروس مي خواند ، و آواي او چو ضربت بر قطعه ي چدن او را صدا بزن ! شعري از نيما يوشيج
|
|
+ نوشته شده در
پنجشنبه هشتم فروردین 1387ساعت 22:6 توسط حسین ولی زاده |
|
|
صفحه نخست پست الکترونیک آرشیو |
| درباره وبلاگ |
زندگی یعنی اندیشمند بودن دردمند بودن تلاشگر بودن امیدوار بودن عاشق بودن....
زندگی یعنی خودساخته بودن . |
| نوشته های پیشین |
|
تیر 1387 خرداد 1387 اردیبهشت 1387 فروردین 1387 اسفند 1386 بهمن 1386 دی 1386 آذر 1386 |
|
RSS
|